Тодоровска постојано балансира меѓу лиризмот и апелативноста, позиционирајќи се себеси некаде помеѓу крајностите, односно зафаќајќи место на еден постојан набљудувач кого можеби не го интересираат крајните одговори, но несомнено го интересира потрагата по нив.